Yağmur şiddetini gittikçe artırıyordu sanki Ahmet’in göz yaşarıyla yarışırcasına gökyüzü Ahmet’in sesini bastırmak için isyan edercesine gürlüyordu.

- Ağlama!dedi Suna.
- Ağlamıyorum yağmur ıslattı yanaklarımı..
- Hep böyle diyorsun. Yalan söylemeyi bir türlü öğrenemedin.
- Evet!
- Bence bu anların tadını çıkaralım. Ayrılık kaçınılmaz. Artık sona yaklaşıyoruz bari seninle yaşadığımız son anımız bu kadar acılı olmasın.
- Sen nasıl istersen aşkım...
- Bunu ben istemedim biliyorsun. Kader!
- Kader sence çok şey istemiyor mu?
- Hayır! O yapması gerekeni yaptı .
- Böyle olmamalıydı.
- Olan bir şey yok. Seni seviyorum!
- Bunu söylemekten hiç bıkmayacaksın değil mi?
- Bıkmak! Bundan nasıl bıkarım sen benim herşeyimsin.
- Sende.
- Bak güneş doğuyor.

Yağmur pencereyi dövüyordu. Kötü bir haber getirmiş gibiydi. İçeri girmek için tüm gücüyle vuruyordu.

- Evet! Güneş doğuyor.
- Ama sen hala ıslaksın aşkım.
- Ağlıyorum.
- Ağlamak neyi değiştirir ki. Güçlü olmalısın.
- İşte geliyor. Son defa sarıl bana. Sevdiğini söyle. Kokunu yanımda ......ürmek istiyorum.
- Gitme vakti geldi.

Vakti geldi. Bunu sende biliyorsun.
- Kaderden kaçmak mümkün olsaydı...
- Keşke.
- Saçların....saçların çok güzeldi onlarıda yanında ......ürebilseydin...
- Evet. İyi tarafından bak. Yıllar sonra geldiğinde beni hemen tanıyacaksın...
- Seni tanımak mı? Sensiz 1 dakikam olmayacak ki. Hep bu anı yaşayacağım. Bıraktığın yerde...
- Seni seviyorum.
- Çok güzel gözüküyorsun.
- Üşüyorum.
- Biraz daha kal...-
- Güle e!
- En kısa zamanda gelirim.
- Bekleyeceğim.
- Uzun sürmez.
- Bunu yapma!
- Seni seviyorum...
- Geldi...
- Gidiyormusun...!
- Seni seviyorum.
- Bende.

Silahı çok uzakta değildi. Son kez baktı yüzüne. Ve gök gürledi.